|
|
Ήταν κάποτε μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα… Η χώρα αυτή είχε μια
σπουδαία και μακραίωνη ιστορία αλλά τους τελευταίους αιώνες πνίγηκε στην
ασιατική ομίχλη, στο σκοταδισμό και στην απάθεια κι έγινε ο φτωχός
συγγενής του Δυτικού κόσμου. Ωστόσο, χάρη στο δυναμισμό του λαού της,
κατάφερε τις τελευταίες δεκαετίες να «σηκώσει κεφάλι» και να διεκδικήσει
τη θέση της στο σύγχρονο κόσμο. Ο λαός της κατέκτησε και πάλι τη
Δημοκρατία, ανέβασε αξιοσημείωτα το βιοτικό του επίπεδο και τελικά
εντάχθηκε στο σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη ζώνη του Ευρώ.
Ξαφνικά δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση στους Έλληνες πως η ζωή πλάτυνε, πως
η πολυτέλεια έγινε προσιτή στον καθένα. Το χρήμα άρχισε να ρέει σαν
φρέσκο αίμα, σε άφθονες ποσότητες και σχεδόν σε κάθε Έλληνα
δημιουργήθηκε η αυταπάτη πως μπορούσε να γίνει πλούσιος. Οι τράπεζες
άνοιξαν τις κάνουλες του φθηνού δανεισμού και οι μισοί Έλληνες βρέθηκαν,
χωρίς να το πολυκαταλάβουν, καταχρεωμένοι. Το ελληνικό κράτος συνέχισε
να είναι σπάταλο, δυσκίνητο, διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό. Όταν η
παγκόσμια οικονομική κρίση έφθασε και στην Ελλάδα ήταν ήδη αργά. Η
ανίκανη διακυβέρνηση των προηγούμενων ετών την είχε καταστήσει εύκολο
θύμα. Η χώρα μας βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας…
Ποιος φταίει; Φταίει η χώρα; Φταίνε οι κυβερνώντες; Φταίει η Δύση; Οι
πάντα κακοί Εβραίοι; Μήπως όμως φταίει ο λαός, δηλαδή όλοι εμείς που
παριστάνουμε τα αθώα θύματα; Αυτή είναι μάλλον η πικρή αλήθεια εξαιτίας
της οποίας βυθιζόμαστε στο απύθμενο βάθος της κρίσης: Είμαστε τόσο
εγωιστές, τόσο μισαλλόδοξοι, τόσο ατομικιστές, τόσο αλλοτριωμένοι
παρασιτικοί ως λαός, που σπάνια έχουμε υπάρξει ως τέτοιοι στο παρελθόν.
Δεν έχουμε ίχνη αξιοπρέπειας για να παραδεχτούμε το πόσο αποτύχαμε σε
όλα από δική μας υπαιτιότητα στη διάρκεια των τελευταίων τριών
δεκαετιών, αλλά έχουμε το θράσος να κατηγορούμε την Ευρωπαϊκή Ένωση,
στην οποία εμείς οι ίδιοι παρακαλούσαμε να ενταχθούμε, για αυστηρότητα.
Δεν σεβόμαστε τίποτα, και δεν πράττουμε τίποτα. Γι’ αυτό και μας έχουν
βάλει σε αυστηρή επιτήρηση –δεν τους δώσαμε άλλα περιθώρια. Ευρωπαϊκή
επιτήρηση ή αυτοκαταστροφή. Είναι οδυνηρό, σχεδόν σπαραχτικό να είναι
κανείς Έλληνας στις μέρες μας…
Υπάρχει ωστόσο κι ένα θετικό σε όλα αυτά. Τα πράγματα έχουν φτάσει σε
τέτοιο οριακό σημείο ώστε αν δεν αλλάξουμε τότε σίγουρα θα
καταστραφούμε. Η ανάγκη για επιβίωση και αυτοσυντήρηση θα μας κάνει να
επιταχύνουμε τελματωμένες μεταρρυθμίσεις δεκαετιών, να αλλάξουμε τον
τρόπο λειτουργίας του κράτους, της οικονομίας, ακόμη και τη νοοτροπία
μας. Θα μας κάνει να ενεργοποιήσουμε τον καλύτερο εαυτό μας και
ταυτόχρονα να αναδείξουμε μια νέα Ελλάδα, πιο σύγχρονη, πιο
ανταγωνιστική και ταυτόχρονα πιο ανθρώπινη. Ούτως ή άλλως η Ελλάδα έχει
προ πολλού αλλάξει –η χρεοκοπία παλιών αντιλήψεων, το τέλος της
κατανάλωσης με δανεικά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κρίση του
πολιτικού συστήματος και η μόνιμη παρουσία 1,5 εκατομμυρίων μεταναστών
είναι ορισμένα από τα στοιχεία της νέας ελληνικής πραγματικότητας– και
καλά θα κάνουμε να το χωνέψουμε. Και φυσικά δεν μπορούμε να
αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα με επιστροφή στο παρελθόν, με
εθνικιστική αναδίπλωση. Είναι ανώφελο, σχεδόν αυτοκαταστροφικό, να
θέτουμε θέματα ταυτότητας εναντίον της διαφορετικότητας. Αντίθετα πρέπει
να κάνουμε νέες συνθέσεις, να διευρύνουμε την έννοια της ταυτότητάς μας,
να κινηθούμε δυναμικά και να γίνουμε πρωταγωνιστές των εξελίξεων.
Μπορούμε να τα καταφέρουμε, διότι έχουμε ως λαός τεράστιο δυναμικό το
οποίο και σπαταλιέται άσκοπα. Αν δεν τα καταφέρουμε θα πρέπει να
συνηθίσουμε στην ιδέα ότι είμαστε ένοικοι ενός πορνείου, όπως εύστοχα
επισημαίνει και ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας: «Το Αιγαίο είναι μία άτυχη
λίμνη. Από τη μια πλευρά βρίσκεται ένα κράτος πορνείο και από την άλλη
πλευρά ένα κράτος σφαγείο». Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να
αποχαιρετίσουμε την Ελλάδα που ξέραμε…
Ο Εξερευνητής του Αγνώστου
|
|
